M U V A

Dan je bio lep, kao stvoren za ispunjenje zelja.

“Sta zelite da budete?”, pitao je Bog. “Muve ili pcele?”

“Pcele!”, povikase sve u glas, osim jedne skromne duse. 

“Ti cutis, nemas zelju?”, upita Bog.

“Neka bude volja tvoja Boze.”, rece dusa.

“Dobro, ti onda budi muva.”, rece Bog.

Poletese duse u lep dan. Sunce je sijalo, bilo je toplo. 

One sto su htele da budu pcele gordise se kako ce praviti med, zujati od cveta na cvet, grejati se na suncu, peckati po nekog, mozda cak i zivot neciji drzati u rukama, ako je alergican. 

Tako su radosno zujale, da nisu primetile muvu kako tuzno prednjim nogama trlja oci i razmislja: “Stvarati nista dobro ne znam. Jedino ako negde upadnem, mozda mi bude dobro. Dosadna sam, glupa, pljujem, kvarim, mozda me neko i sljepne, pa sam gotova, ali sta cu, to je Bozija volja. To sam, sto sam.”

Bog podize prst, dunu vetar, snazna oluja sve obuze, poletese i muve i pcele. 

Pcele nanese vetar na neke fekalije, zalepise krila i tu ostase. 

Muvu baci na jedno bure meda, koje su upravo ljudi napunili. Tu i osta. 

Sladila se ceo zivot ni kriva ni duzna, jer je takva bila Bozija volja.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s